De fascinatie voor het wielrennen begon al als klein mannetje in Zuidland. De piepjonge Martijn, geboren en getogen in het Zuid-Hollandse Zuidland, was elk jaar aandachtig toeschouwer tijdens de roemruchtige 'Ronde van Zuidland'. Blinkende fietsen, de geur van massage-olie en de kussen op het podium. Dat leek de Zuidlander ook wel wat.

Een paar jaar later was zijn debuut als wielrenner een feit. Als jeugdlid bij PRC Delta uit Spijkenisse mocht Martijn zijn opwachting maken in de wedstrijden in categorie 5. Maaskant behoorde meteen tot de beteren en wist regelmatig een prijsje te pakken. In categorie 6, als 13 jarige ging het snel met Martijn. Hij was een ware heerser in bijna elke wedstrijd waar hij aan de start stond. Met zijn grote concurrent Reinier Honig uit Zaandam, vocht de Zuidlander menig duel uit. Ouders en andere volwassenen stonden te genieten, want iedereen kon zien dat die Maaskant zo mooi op zijn fiets zat. Helemaal leuk werd het wanneer er een bepaalde noorderling mee kwam doen in de randstad. Een Hierdenaar....ene Theo Bos. De huidige wereldkampioen sprint was de grote rivaal van Maaskant en Honig in categorie 6 en een jaar later in categorie 7.

Later kwamen de heren elkaar tegen bij de nieuwelingen. Waar de 15 en 16 jarige samen komen. Martijn nog steeds lid van PRC Delta, krijgt bij de club een nieuwe ploegmaat. Ronnie van Sintmaartensdijk. De flamboyante Zuidlander is net als Martijn een talent. En samen zijn ze onafscheidelijk in de koers , waarin ze vooral uitblinken als 2e jaars nieuwelingen. Martijn weet vele overwinningen en ereplaatsen te behalen en krijgt een uitnodiging voor de toen beroemde Rabobank Ardennen Proef. In dit scoutings weekend van de Rabobank, mogen de beste nieuwelingen van Nederland proberen indruk te maken op de technische staf van Rabobank onder leiding van Jan Raas en Frans Maassen. En indruk maken is van belang, want het gaat om een plaatsje bij de junioren ploeg van het 'grote' Rabobank. De A1 van Ajax, in het wielrennen... En dat zegt genoeg.

Bij de nieuwelingen is er één absoluut hoogtepunt voor Martijn. Hij wint de Ronde van Zuidland als 2e jaars. De mensen uit het dorp juichen voor hem, van binnen voelt hij zich trots.. 



De potentie van Martijn is ex-renner Frans Maassen meteen al duidelijk, maar als eerste jaars junior wordt Martijn nog even in de wacht gezet bij Rabo. Na een goed eerste jaar en een overstap naar de toen succesvolle junioren club w.v. 't Luchtschip uit Kerkdriel, mag Martijn in 2001 zijn opwachting maken bij de formatie van Frans Maassen. Het verschil met de rest van de junioren in Nederland is direct voelbaar. Bij Rabo is alles professioneel, het beste van het beste. De koersen in het buitenland, de begeleiding, het materiaal en natuurlijk het aanzien. De Rabo-junioren kunnen gewoon niet verliezen. Martijn wint 6 wedstrijden, waaronder de Ronde van Antwerpen en de Omloop van Borsele voor de deur van Jan Raas. Indrukwekkende resultaten maar niet goed genoeg in de ogen van Nico Verhoeven, de ploegleider van het Rabobank opleidingsteam. De opleidingsploeg is het volgende Rabo station richting de professionals. Slechts één renner van de junioren ploeg maakt de overstap, Niels Scheuneman.




Martijn kan als ex-Rabo junior bij veel top-amateur teams tekenen. In tegenstelling tot ieders zijn verwachting gaat hij niet naar het Zuid-Hollandse Van Vliet, maar naar MGI- van Hemert. Een Brabantse ploeg met veel ambitie. Martijn weet de overstap naar de beloften goed te maken. MGI is een leuk team, maar op het eind van het seizoen vertrekt de Zuidlander dan toch naar de bekende Van Vliet formatie.

Bij Van Vliet voelt Maaskant zich als man uit de regio goed. Onder leiding van Ivan van Zandbeek leert hij veel bij. En daarnaast koerst ook nog Wilco Zuiderwijk bij het team. Zuiderwijk is de leider en keihard voor zijn ploeggenoten. Alleen het resultaat telt en het liefst zijn eigen resultaat. Maaskant kan goed met hem opschieten en steekt veel van hem op. Hij moet ook harder worden, is zijn eerste gedachte wanneer hij Wilco weer bruisend de beroemde bus in ziet stappen.

De resultaten zijn super voor de Maaskant op dat moment. Hij is goed, maar behoort niet meer tot de top zoals bij de junioren. Martijn heeft gewoon iets langer nodig dan andere leeftijdsgenoten, maar dat hij power heeft is zeker. In zijn eerste seizoen bij van Vliet, is een etappewinst in Olympia's Tour een feit. In de stromende regen blijft hij op een 'mega' verzet de sprintende meute voor in de straten van Heerhugowaard. Even knap voor de kenners maar minder opvallend voor het publiek, is zijn overwinning in de Spaanse rittenkoers Cinturón Ciclista Internacional a Mallorca. Daarnaast zijn er nog vele ereplaatsen in nationale en internationale klassiekers. Als renner van de nationale selectie in Parijs-Roubaix, komt het besef dat hij in de toekomst wel eens met de grote mannen hier kan rijden. Het gevoel is goed.

Dat is Rabo ploegleider Nico Verhoeven ook opgevallen. Ex-prof en talentenmaker Verhoeven heeft Maaskant nooit van zijn lijstje geschrapt en weet dat de Zuidlander toe is aan de volgende stap. Martijn tekent een contract bij Rabobank Continental voor het seizoen 2006. Hij is weer terug bij de bankiersploeg.




Het gevoel van de junioren is weer terug. Hij koerst in de beste opleidingsploeg van de wereld. Nu de prestaties nog. En die komen eerder dan verwacht. In begin van het seizoen maakt Martijn indruk met een etappe overwining in de Tour de Normandie in Frankrijk en een 2e plaats in de loodzware Hel van Mergelland. In Mergelland zijn vele professionals aanwezig, maar het is Martijn die de dienst uitmaakt. Jammer genoeg maakt de Oekrainier Khalilov in dienst van Team LPR, goed gebruik van zijn underdog positie en verrast Martijn in de slotfase. De juiste vorm toont hij ook in de Driedaagse van West-Vlaanderen en Olympia's Tour. In beide koersen moet hij veel werk verrichten, maar weet zich ook in de top tien te rijden. In Olympia's Tour wordt hij 5e, maar had ook kunnen winnen. Een vlucht met mindere goden zet het klassement op zijn kop. Skil-Shimano komt tussentijds informeren of Martijn geen zin heeft in een overstap. De ploeg van Arend Scheppink zit te springen om versterking en heeft Maaskant op het oog. Een nogal dwingende setting + verschillende ambities voor de toekomst, geeft geen goed gevoel bij Martijn. Hij laat de aanbieding voorbijgaan.

Later in het seizoen is er nog een knappe overwining in Noorwegen, in de Rosettitet. Een derde plaats in de eindrangschikking geeft blijk van een goede vorm. Het liefst zou Maaskant professional worden bij Rabobank of een ander team. Maar hij heeft al snel door dat hij daarvoor net de juiste overwinning mist. Geen nood, want nog een jaar bij het continental team is zeker geen straf. Misschien is het wel beter, omdat hij nog nooit zo intensief heeft gekoerst. Kijkend naar de ploeg behoort hij tot de betere, dus een nieuw contract zal er wel komen. Althans, dat leek zo. Uiteindelijk was dat niet het verhaal. Martijn bleef lang in onzekerheid over zijn kansen bij Rabo. Zijn zelfvertrouwen daalde per seconde. Hij had toch goed gereden? Iedereen was tevreden en nu? Uiteindelijk kan hij dan toch bijtekenen. De knop gaat om bij de Zuidlander. Volgend jaar gaat hem dit niet weer gebeuren. Het jaar van de waarheid staat voor de deur, met maar één doel: becoming professional.
Ploeggenoot Huub Duyn zit in hetzelfde onzekere pakket als Martijn. Ondanks eerdere beloften uit het Rabo kamp. Duyn is razend en wint Parijs-Tours voor beloften. Een week later tekent hij een contract bij het nieuwe professionele team Slipstream uit Amerika. Duyn heeft zijn eer teruggewonnen.

Na een zeer goede winter, maakt Martijn zijn opwachting in de Tour de Algarve in Portugal. Op een 'Armstrong' verzetje koerst Martijn tegen de Portugese bergen op. Rijden op een klein verzet is een nieuw ideetje..Het idee werkt alleen niet. Op elke berg kan hij met moeite aanhaken en zijn eerste optreden wordt een fikse tegenvaller. Snel vergeten en verder gaan op de weg die hij het voorgaande jaar is ingeslagen.

Het resultaat is meteen goed. In de Beverbeek Classic in België blijft alleen Landbouwkrediet renner Nico Sijmens hem nipt voor. In de Driedaagse van West-Vlaanderen komt het besef dat de vorm echt goed is. Met dat gevoel in het achterhoofd vertrekt hij richting de Franse rittenkoers Tour de Normandie. Na een aantal dagen goed opletten en kort rijden, pakt hij een kort voor het einde de leiding in de koers. Dit keer gaat niemand hem de leiding ontnemen. De eerste overwinning is een feit en misschien nog belangrijker, het echte vertrouwen om het af te maken is nu aanwezig.


De zegetocht wordt doorgezet in de Ronde van Drenthe. In deze keien klassieker laat Maaskant op indrukwekkende manier de kopgroep achter zich. Gelegenheidsploegleider Erik Dekker is onder de indruk. Solo komt de Zuidlander aan de streep, niemand kan meer om hem heen.

Via de Tour of Bretagne (2e in het eindklassement) lijkt hij op tijd klaar voor de belangrijkste amateur wedstrijd van Nederland, Olympia's Tour. Voor Martijn niet het hoofddoel van het seizoen, maar wel een koers die hij zeker kan winnen. Hij begint goed met een 2e plaats in de proloog. In de eerste etappe is het dan zijn beurt, hij wint in een massasprint. Na drie 2e plaatsen, is de leiding stevig in handen van Martijn op de ochtend van de laatste etappe. Alleen een zeer sterke Lars Boom kan hem nog de eindzege ontnemen. Oke hij is een ploeggenoot, maar ze gaan beidde voor de overwinning.

Makkelijk zal het niet worden. Vroeg in de koers onstaat er een kopgroep met daarbij ploeggenoot Thomas Berkhout. De koplopers krijgen al snel veel voorsprong, maar Martijn maakt zich niet druk. Hij let op Boom, maar die kan hem vandaag niet kloppen. De ploeg zal zo wel gaan rijden is zijn gedachte en met mazzel kan Berkhout dan nog de etappe winnen. Want die hoeft vooraan toch niet mee te draaien, zijn kopman en leider in de koers zit namelijk in het peloton. De werkelijkheid zou echter anders zijn. Vooraan is het juist Berkhout die de voorsprong opvoert en achteraan laat Nico Verhoeven zijn ploeg niet op kop rijden. Martijn vraagt tevergeefs of er nog gereden gaat worden, maar krijgt geen gehoor.

De voorsprong loopt dermate hoog op dat Thomas Berkhout plots een gevaar in het algemeen klassement vormt. Martijn heeft nog maar één ploeggenoot die voor hem wil rijden en dat is Thom van Dulmen. Maar van Dulmen kan niet veel meer betekenen voor de woedende Maaskant, die zijn ploeggenoten en ploegleider blijft vragen om steun. Volle bak begint hij dan zelf maar te werken, met de gehele ploeg in het wiel. Een ontketende Martijn loopt snel in op de kopgroep, maar wordt plots staande gehouden wanneer hij de plaatselijke omloop op wil draaien. Volgens de jury moet namelijk eerst de kopgroep, die al op de plaatselijke omloop was aangekomen, doorgang krijgen. Een verbaasde Martijn luistert een moment en vervolgt dan nog zo snel mogelijk zijn weg. Paul van Schalen wint uiteindelijk de etappe, Berkhout die alleen nog maar de eindzege heeft gedacht wordt 8e. Martijn komt uiteindelijk kapot gereden als 26e over de streep op 6.26 van winnaar van Schalen. Maar wie wint Olympia's Tour? Na een vreemde berekening van de jury over de tijd die Martijn stil moest staan, komt de einduitslag richting de bus van Rabobank. Berkhout wint met 0.02 seconde de 55e editie van Olympia's Tour...

Een eerlijke uitleg van de jury of van de ploeg zal hij nooit krijgen..


Ondertussen is hij wel leider geworden van het meest prestigeuze klassement in het mondiale wielrennen naast de UCI Pro Tour, namelijk de UCI Europe Tour. Een klassement dat hij wil verdedigen en winnen. Tussen de professionals in het Circuit de Lorraine legt hij een verdere basis voor een mogelijke eindwinst van de Europe Tour. In Lorraine wint hij een etappe en wordt 2e in het eindklassement achter Jorg Jaksche, die enkele weken later geschorst zal worden. Het optreden in Lorraine is misschien wel zijn sterkste van het seizoen. Daarna volgt het Circuito Montanes, een Spaanse rittenkoers. Ook daar is het raak, Maaskant wint een massasprint en kan met een gerust hart toeleven naar het Nederlands Kampioenschap. Niet voor professionals, maar voor elite zonder contract. Een wedstrijd in een wedstrijd. Martijn kan als enige van de elite zonder contract meekomen met de kopgroep. Sterker nog hij is, samen met o.a. Langeveld, Boogerd en Moerenhout één van de sterkste renners in koers. Later zal hem dat opbreken om voor de prof titel te strijden. Maar de elite titel kan de Zuidlander niet meer ontgaan, zijn eerste Nederlandse titel is een feit. Een bekroning op een prachtig seizoen tot dan toe.


Na een periode van relatieve rust, is het moeilijk om meteen weer de topvorm te krijgen. In de Ronde van Ierland probeert Martijn de broodnodige punten voor zijn Europe Tour te verzamelen, verder dan 2 top tien plaatsen komt hij niet. Op dat moment is de 36 jarige ervaren Italiaan Alessandro Bertolini van Sella-Italia met een geweldige reeks bezig. De Italiaan wint vier H.C. (Horse Categorie) wedstrijden in Italië en is Martijn al bijna gepasseerd in het klassement. In de Tour of Britain koerst Martijn nog zeer indrukwekkend, maar is het geluk niet aan zijn zijde. Bertolini is niet meer te houden en gaat de Europe Tour winnen. Voor Martijn zit een prachtig seizoen erop. Hij heeft alles waarop hij had gehoopt waar gemaakt. De droom komt uit, het bestaan als professional is een feit.



In 2008 mag Martijn beginnen aan zijn profavontuur bij Team Slipstream. Bij het team van Jonathan Vaughters geloven ze al meteen in Martijn en krijgt hij een mooi programma voorgeschoteld. Hij mag alle voorjaarsklassiekers rijden die hij wilt en hij hoeft niet direct te knechten voor iemand anders. Het vertrouwen is groot in Martijn.
De start in de Ronde van Qatar is al veelbelovend als hij met de ploeg een tweede plaats in de ploegentijdrit. Na een verder onopvallende februari-maand laat Martijn zich pas echt gelden begin maart!
In de Monte Paschi Eroica, een nieuwe Italiaanse koers waarin over grindwegen wordt gekoerst, weet hij op een vierde plek te eindigen achter kleppers als Cancellara, Ballan en Gerdemann. Een opmerkelijke prestatie voor een neo-prof. Maar daar zou het niet bij blijven.


Martijn laat zich zien in Eroica. FOTO: Cor Vos

In de Tirreno-Adriatico gaat het wat minder met Martijn en krijgt hij wat twijfels. Na een paar weekjes rust gaat het echter al stukken beter in de Driedaagse van de Panne, en lijkt Martijn klaar voor de Ronde van Vlaanderen.
In de Ronde van Vlaanderen laat Martijn meteen zien dat hij gemaakt is voor dit soort klassiekers. Hij rijdt de hele koers onopvallend, als een schaduw mee vooraan, maar weet wel stand te houden en eindigt uiteindelijk als 12e en beste Nederlander in deze koers. Het zou een voorteken zijn voor wat er komen ging.

Op zondag de dertiende stond Martijn aan de start van Parijs Roubaix. En hier zou hij vriend en vijand verbazen met een geweldige koers. Na een voorspelbaar koersverloop tot aan het Bos van Wallers, namelijk een kopgroep die weg is en het peloton die controleert. Barste de lange finale los. Martijn overleefde zonder problemen deze eerste hindernis en reed zelfs helemaal vooraan. Toen Stijn Devolder op een tussenstuk vlak voor Mons-enPévèle een aanval plaatste, zat Martijn mee. Ook Boonen, Cancellara, Ballan, Hoste en O'Grady zaten in dit groepje. Een elitegroep dus! Lang bleef deze groep vooruit en draaide Martijn goed mee.
Nadat Boonen de beslissende aanval plaatste net na een zware kasseistrook, en Cancellara en Ballan meekreeg, was Martijn verwikkeld in de strijd om de vierde plek met Hoste, Devolder en O'Grady. Van deze vier was Martijn de minst bekende naam, maar hij wist wel weg te springen in de finale en zo een fantastisch resultaat neer te zetten. Het is maar weinige renners gegeven om vierde te worden in Parijs-Roubaix als neoprof.


Martijn in het wiel van Ballan en O'Grady tijdens Parijs Roubaix. FOTO: Cor Vos

Na dit hoogtepunt is Martijn tevens verzekerd van zijn eerste Tourdeelname. Het team heeft inmiddels Garmin erbij als hoofdsponsor en in een nieuwe outfit van Garmin-Chipotle maakt Martijn zijn debuut in de Tour. Hij liet zich daar vooral gelden in een steunende rol voor Garmin's sprinter, Julian Dean. Met enkele klasseringen in de top twintig als gevolg hiervan. In de bergritten probeerde Martijn zolang mogelijk van steun te zijn voor kopman Christian Vandevelde, één van de verrassingen in de Tour, de oud-knecht van Lance Armstrong steeg boven zichzelf uit en pakte een vierde plek in het eindklassement. Martijn reed zijn eerste Tour uit als 136e en kon terugkijken op een geslaagd Tourdebuut.

In de rest van het jaar begonnen er sporen van vermoeidheid op te treden bij Martijn. Na de vele na-tour criteriums bleek het moeilijk om de topvorm van het voorjaar nog eens te bereiken. De grote motor zat zonder benzine na een zwaar seizoen en het WK ging helaas aan Martijns neus voorbij. Maar met de wetenschap dat Rocky zich met de beste kan meten was het jaar 2008 weer een nieuw hoogtepunt in de carrière van Martijn. Nu nog de laatste stap, naar de absolute top!